Claudio Pizarro
	Pozycja | nr. na boisku	napastnik | nr. 14
	Data i miejsce urodzenia:	03.10.1978 Callao, Peru
	Wzrost | Waga	184 cm / 79 kg
	Poprzednie kluby:	Bayern, Werder, Alianza Lima, Deportivo Pesquero

Claudio Miguel Pizarro Bosio (ur. 3 października 1978 w Callao), peruwiański piłkarz grający na pozycji środkowego napastnika. Obecnie jest zawodnikiem Chelsea Londyn. Swoją karierę rozpoczął w peruwiańskim klubie Deportivo Pesquero. Debiut w profesjonalnym futbolu zaliczył 26 marca 1996 (porażka z Alianzą Lima 0:2). W ciągu dwóch lat gry w barwach Deportivo zagrał w 42 meczach, strzelając 11 goli. Jako 20-latek trafił do stołecznego zespołu Alianza Lima. Również i tu spędził 2 lata. 

Zwieńczeniem tego okresu było wygranie Torneo Clausura w 1999 oraz tytuł piłkarza roku w Peru w plebiscycie Peruwiańskiego Instytutu Sportu. Dobra postawa w rozgrywkach rodzimej ligi skutkowała transferem do Werderu Brema (kwota transferu szacowana jest na ok. 1,5 mln euro). Debiut Pizarro w lidze niemieckiej miał miejsce 28 sierpnia 1999, w wyjazdowym meczu z Herthą Berlin. Dwa tygodnie później napastnik cieszył się z premierowej bramki w barwach nowego zespołu ( 5:0 z FC Kaiserslautern ). 19 września po raz pierwszy stało się o nim głośno, kiedy to w wyjazdowym meczu z VFL Wolfsburg trzykrotnie trafił do siatki, a Werder wygrał 7:2. Pierwszy sezon w Niemczech zakończył z dorobkiem 10 goli, 3 asyst i 6 żółtych kartek w 25 meczach. Bremeńczycy zajęli 9. miejsce w tabeli.

Sezon 2000/2001 był dla Claudio Pizarro przełomowy. Wprawdzie jesienią tylko czterokrotnie znajdował drogę do siatki, za to wiosną siał postrach na boiskach naszych zachodnich sąsiadów. Bramkarze rywali musieli aż 15 razy sięgać po piłkę do bramki po strzałach 22-letniego zawodnika. Imponował szybkością, dryblingiem, wyszkoleniem technicznym oraz siłą i precyzją uderzeń, co z miejsca przysporzyło mu wielu fanów. Pizarro sprawdzał się nie tylko jako typowy egzekutor, potrafił również rozegrać piłkę, celnie uderzyć z rzutu wolnego, niejednokrotnie brał na siebie odpowiedzialność strzelając rzuty karne. Jego umiejętności zostały doceniony poprzez uznanie go najlepszym obcokrajowcem w Bundeslidze 2001. Po napastnika zgłosił się Bayern Monachium i za 8 mln euro Peruwiańczyk dołączył do kadry najlepszej wówczas niemieckiej drużyny. Okres spędzony w Werderze naznaczył strzeleniem 29 bramek w 56 ligowych meczach. 4 sierpnia 2001 zadebiutował w ligowym meczu Bayernu. Już po 6 minutach cieszył się z pierwszej bramki, a kibice nagrodzili go owacją na stojąco. Bawarczycy gładko pokonali Schalke 04 Gelsenkirchen 3:0. 20 listopada po raz pierwszy zagrał w meczu Ligi Mistrzów. Premierowy sezon w nowym klubie pozostawił jednak niedosyt. Bayern zajął dopiero 3. miejsce w Bundeslidze, kończąc rozgrywki bez żadnego krajowego i europejskiego lauru. Na osłodę pozostał wywalczony 27 listopada w Tokio Puchar Interkontynentalny, po zwycięstwie 1:0 nad Club Atlético Boca Juniors. We wspomnianym sezonie Peruwiańczyk tworzył dobrze rozumiejący się duet atakujących z Brazylijczykiem Giovane Elberem. Sezon 2002/2003 to już dominacja Bayernu w Niemczech (mistrzostwo i puchar). Claudio powtórzył wynik z poprzedniego sezonu - 15 goli. W kolejnym było nieco słabiej, 11 trafień. Rozgrywki 2003/2004 to ostatni sezon Bayernu pod wodzą trenera Ottmara Hitzfelda, nie został on jednakże udokumentowany zdobyciem jakiegokolwiek trofeum. Nowym partnerem Pizarro w ataku został Holender Roy Makaay. Latem 2004 szkoleniowcem Bawarczyków został Felix Magath. Początek nowego sezonu Pizarro stracił na leczenie poważnego urazu głowy (pęknięcie kości czaszki) doznanego podczas meczu reprezentacji. Później, mimo innych problemów ze zdrowiem, napastnik mógł pochwalić się 11 bramkami w 23 meczach oraz drugim w karierze dubletem.

W rozgrywki 2005/2006 Bayern znów wywalczył podwójną koronę, w czym znaczny udział miał Claudio Pizarro - zdobywca 11 bramek. Kolejny sezon (2006/2007) był dla "Bawarczyków" najbardziej nieudany od lat. Drużyna z Monachium zajęła w lidze dopiero 4. miejsce i nie zakwalifikowała się do Ligi Mistrzów. Na początku 2007 roku na stanowisko trenera powrócił Ottmar Hitzfeld. Pizarro często rozpoczynał mecze na ławce rezerwowych, ustępując miejsca Lukasowi Podolskiemu. Zaledwie 8 goli było najgorszym wynikiem Peruwiańczyka w Bundeslidze. Głośno dawał wyraz swojemu niezadowoleniu z powodu utraty miejsca w podstawowym składzie. Dnia 1 czerwca 2007 oficjalnie podpisał kontrakt z Chelsea Londyn. Przeszedł do stołecznego klubu na zasadzie wolnego transferu, gdyż z końcem czerwca wygasał mu kontrakt z Bayernem. Jego debiut w oficjalnym meczu Chelsea przypadł na spotkanie o Tarczę Wspólnoty, który odbył się 5 sierpnia 2007 roku. Rywalem londyńczyków był Mistrz Anglii, Manchester United. Peruwiańczyk pojawił się na boisku w 52 minucie, zmieniając Florenta Maloudę. W serii rzutów karnych jego strzał obronił Edwin van der Sar i Man Utd wygrał 3:0, zgarniając główne trofeum. 

Debiut Pizarro w meczu Premiership miał miejsce tydzień później.  Chelsea pokonała Birmingham City 3:2, a Peruwiańczyk już w 18 minucie gry wpisał się na listę strzelców, wyrównując na 1:1. 19 maja 2007, w ostatnim meczu sezonu, Claudio Pizarro strzelił swoją setną bramkę w 1. Bundeslidze, stając się 45. zawodnikiem w historii, któremu udała się ta sztuka. Poza nim dokonało jej zaledwie trzech obcokrajowców: 133 - Giovane Elber (Brazylia), 106 - Stéphane Chapuisat (Szwajcaria), 105 - Ailton (Brazylia). Pizarro jest przywiązany do numeru 14 na koszulce. Występował z nim zarówno w Werderze Brema, jak i w Bayernie Monachium, Chelsea Londyn, a także w reprezentacji Peru.

Trofea i osiągnięcia:

Bayern Monachium:
3x Mistrzostwo Niemiec (2003, 2005, 2006)
3x Puchar Niemiec (2003, 2005, 2006)
1x Puchar Ligi Niemieckiej (2004)
Puchar Interkontynentalny (2001)
Alianza Lima
Torneo Clausura (1999)

autor: Maciej Jasica