20 września 2009 z pewnością zapisze się w kartach historii Premier League. Właśnie wtedy miały miejsce dwie arcyciekawe bitwy o Anglię. O 14:25 ‘Czerwone Diabły’ pod dowództwem Sir Alexa Fergusona zaczęły bombardować bramkę Shay’a Givena, w efekcie czego zdobyli Manchester – miasto przez przynajmniej pół roku będzie czerwone. Mniej więcej 30 minut po zakończeniu pierwszej bitwy, zaczęła się druga, tym razem o Londyn. Trzy bomby zawodników ‘The Blues’ - Ashleya Cole’a, Michaela Ballacka i Didiera Drogby - zniszczyły marzenia Tottenhamu o nawiązaniu równorzędnej walki z ‘Wielką Czwórką’ w tym sezonie.

Na to pierwsze spotkanie wyczekiwali z niecierpliwością fani całej angielskiej piłki. Z jednej strony Manchester United, zdobywający w poprzednim sezonie trzeci tytuł mistrzowski z rzędu. Naprzeciw ‘Czerwonych Diabłów’ Manchester City, który niesamowicie wzmocnił się przed rozgrywkami. Już przed meczem rozpoczęła się mała ‘wojna’ psychologiczna między trenerami. Mark Huges butnie zapowiadał zdetronizowanie United. Alex Ferguson nie pozostawał gorszy: -Prędzej umrę, niż dam się pokonać. Derby? Derby to dla mnie mecze Manchesteru z Liverpool’em. Dodatkowym smaczkiem miał być występ w barwach ‘The Citizens’ Carlosa Teveza, który w poprzednich latach czarował swą grą na Old Trafford prawie wszystkich (Ferguson jakoś nie przekonał się do umiejętności Argentyńczyka).
Zaczęło się znakomicie dla ‘Czerwonych Diabłów’, bo po paru minutach do siatki gości trafił Wayne Rooney. ‘Teatr Marzeń’ zamilkł jednak po golu Garetha Barry’ego, który trafił do siatki po podaniu Teveza. Sam Argentyńczyk też miał doskonałą szansę na zdobycie gola, ale trafił w słupek. Druga połowa to całkowita dominacja United. Na gola Darrena Fletchera odpowiedział jednak szybko pięknym trafieniem Craig Bellamy. Gospodarze wyszli po raz kolejny na prowadzenie w 80 minucie, znów za sprawą Darrena Fletchera. Każdy był już przekonany, że takim wynikiem zakończy się spotkanie. Bieg zdarzeń zmienił katastrofalny błąd Rio Ferdinanda, który podał piłkę wprost do przeciwnika. Po chwili futbolówka trafiła do Craiga Bellamy’ego. Walijczyk stanął oko w oko z Benem Fosterem i po raz trzeci doprowadził do remisu. Z takiego stanu rzeczy niewątpliwie cieszyli się wszyscy fani ‘The Blues’. Ostatnie słowo należało jednak do Michaela Owena. Anglik, wprowadzony w drugiej części spotkania, pokonał Givena właściwie już po upływie doliczonego czasu gry. Co by nie powiedzieć o tym meczu, było to na pewno niesamowite widowisko ! Ten mecz dał chyba oczywistą odpowiedź, kto będzie najgroźniejszym przeciwnikiem dla Chelsea w walce o mistrzostwo. Gdyby nie szczęście Givena, City przegraliby zapewne dużo wyżej.



O ile piłkarze ‘The Citizens’ mogli śmiało myśleć w trakcie spotkania o pokonaniu United, o tyle marzenia Tottenhamu o zwycięstwie w derbach zostały szybko rozwiane. ‘The Blues’ zagrali tak, jak nas do tego przyzwyczaili – szybkie wymiany podań, doskonała współpraca skrzydłowych z bocznymi obrońcami i przede wszystkim fenomenalny duet Drogba – Anelka. Do tej pory można było zarzucić Carlo Ancelotti’emu, że wygrywa do tej pory ze słabszymi drużynami w lidze ( Hull, Sunderland, Burnley, Fulham, Stoke). Te zarzuty były aktualne do dziś. Chelsea pokonała bowiem silny Tottenham. Drużynę, która ma w tym sezonie rozbić ‘ Wielką Czwórkę’. Gospodarze byli dziś od swych przeciwników przynajmniej o klasę lepsi i jeśli Londyńczycy będą grać tak nadal, nie tylko Tottenham będzie mieć takie problemy, aby zatrzymać niebieską armię.



Niedzielne mecze derbowe niewątpliwie potwierdziły prym Premier League nad innymi ligami europejskimi. Świetne tempo, piękne gole i niesamowita dramaturgia w pierwszym spotkaniu – czego więcej chcieć? Myślę, że Chelsea i United pokazali dziś miejsce w szeregu swoim przeciwnikom. Mark Huges pewnie zastanowi się dwa razy, zanim zacznie opowiadać w mediach, jaką to ma galaktyczną drużynę. W rzeczywistości trenuje ekipę, którą przed kompromitacją na Old Trafford uratował Shay Given. Tottenham, choć imponował na początku rozgrywek, także udowodnił, że nie dorównuje klasą najlepszym. Niech więc te drużyny skoncentrują się na walce o miejsce gwarantujące start w eliminacjach Ligi Mistrzów, a grę o mistrza zostawią najlepszym.