Świat poznał już wielu artystów futbolu. W ostatnich latach za największych uchodzili między innymi Ronaldo, Zinedine Zidane, Ronaldinho , Messi czy Cristiano Ronaldo. Rzecz jasna występowali oni w najlepszych klubach na świecie. Te wielkie kluby, prócz wielkich gwiazd w swym zespole, posiadają też bogatą historię i miliony kibiców, którzy w czasie meczu odśpiewują dumnie hymn swej ukochanej drużyny. Każdy z gigantów europejskiego futbolu ma w swoim składzie także piłkarza-legendę, łączonego tylko i wyłącznie z jednym klubem.

Zazwyczaj o piłkarzach, stanowiących symbol drużyny, mało mówi się w czasie okna transferowego, gdyż sprowadzenie takiego piłkarza do innej ekipy graniczy z cudem. Wyjątkiem od tej reguły jest kapitan Chelsea John Terry. Od pewnego czasu spekuluje się na temat jego transferu do Manchesteru City. Po przejęciu ‘The Citizens’ przez Abu Dhabi United Group – Arabską grupę inwestycyjną – nowi właściciele rozpoczęli budowę potęgi klubu. Sprowadzenie m.in. Robinho nie przyniosło jednak w poprzednim sezonie oczekiwanych skutków. W tym oknie transferowym włodarze Manchesteru wyrazili chęć zakupu Terry’ego, co wywołało burzę nie tylko w Anglii. Transfer wydaje się być mało prawdopodobny, jednak dziwi milczenie w tej sprawie samego zawodnika. Jest on uważany za ikonę klubu ze Stamford Bridge. Piłkarz zadebiutował w ‘The Blues’ w październiku 1998 roku. Od początku przygody w klubie Terry dał się poznać jako twardy i nieustępliwy. Na jednym z pierwszych treningów, podczas gierki wewnętrznej, zdarzył się incydent, który wielu wspomina do dziś. Młody piłkarz chciał odebrać piłkę trenerowi Chelsea , którym był wtedy Gianluca Vialli. W efekcie sfaulował go brutalnie, wskutek czego Włoch musiał opuścić treningowe boisko. Kilku graczy ze starszyzny drużyny skarciło gracza za faul, jednak Vialli pochwalił obrońcę za charakter i nieustępliwość. Po odejściu Marcela Desailly (sezon 2003/2004) Terry przejął opaskę kapitana. Od tej pory wielokrotnie potwierdzał, że zawsze można na niego liczyć. Prócz wspaniałej gry obronnej jest także skuteczny pod bramką rywali. Tezę tą potwierdza mecz rewanżowy przeciw Barcelonie w rozgrywkach Champions League 04/05. To właśnie Terry wspaniałym strzałem głową w 76 minucie dał Chelsea awans, która pokonała ‘Dumę Katalonii’ 4:2. Niebieskie serce kapitana ‘Niebieskich’ najbardziej dało jednak o sobie znać w czasie finału na moskiewskich Łużnikach. Regulaminowy czas gry i dogrywka zakończyły się remisem 1 : 1. Do ostatniego rzutu karnego podchodził John Terry. Gdyby strzelił, Chelsea zdobyłaby trofeum, lecz John pośliznął się na mokrej murawie i trafił w słupek. Później pomylił się Anelka i to ‘Czerwone Diabły’ sięgnęły po puchar. Po spotkaniu John zwyczajnie się popłakał , a większość fanów futbolu współczuła Anglikowi. Nikt bowiem tak jak on nie zasłużył, by zapewnić drużynie to trofeum, i nikt tak jak on nie cierpiał po porażce. Niesprawiedliwości stało się za dość. Żaden z fanów londyńczyków nie wyobraża sobie składu swej ulubionej drużyny bez Johna Terry’ego. Nawet jego klubowi koledzy w różnych wywiadach stwierdzają jednogłośnie: Terry musi zostać !



Prócz kapitana Chelsea można wyróżnić jeszcze paru zawodników, którzy stanowią ikony swych klubów. Na Anfield Road ulubieńcem kibiców jest Steven Gerrard. W Manchesterze o to miano mogą dziś rywalizować Paul Scholes i Ryan Giggs. Obaj swą przygodę z wielkim futbolem rozpoczynali na Old Trafford. O sile Arsenalu stanowią gracze młodzi, więc cieżko doszukiwać się lidera. Takim był na pewno w zespole Wengera Thierry Henry. Dużo mówiło się o jego przejściu do Barcelony. Przed finałem Ligi Mistrzów 05/06 , w którym Arsenal mierzył swe siły z ‘Blaugraną’ , Henry obiecywał w wywiadach, że zostanie w drużynie. W następnym oknie transferowym przeszedł jednak do… Barcelony, przez co stracił szansę na zachowanie statusu prawdziwej ikony klubu z Emirates Stadium ( a wcześniej z Highbury).
Jeśli chodzi o wspomniany klub z Katalonii, liderem i żywą legendą pozostaje Carles Puyol. Hiszpan przybył do szkółki Barcy jako 17-latek , a dziś jest kapitanem drużyny i pewnym punktem defensywy. Jeśli mówimy zaś o innym gigancie z Półwyspu Iberyjskiego – Realu , na myśl przychodzi Raul Gonzalez. Co ciekawe, Raul przeniósł się na Santaiego Bernabeu jako 15-latek . Wcześniej występował w młodzieżowych drużynach…Atletico Madryt, jednak nieżyjący już prezez Atletico Jesus Gil zdecydował się rozwiązać szkółkę. Nie tak dawno kapitan ‘Królewskich’ przegonił Di Stefano w klasyfikacji wszechczasów, jeśli chodzi o gole zdobyte ‘Los Blancos’. Poprzedni rekord to 307 goli. Raul związany jest z numerem 7, przez co wiele przybyłych gwiazd musiało zmieniać swój dotychczasowy numer. Pierwszym był David Beckham , teraz dołączył do niego Cristiano Ronaldo, który musi pożegnać się z ‘siódemką’ i przywdziać biały trykot z numerem 9.



Włoskie kluby też mają swoje ikony. Symbol Juve to od wielu lat Alessandro Del Piero. W Rzymie króluje Francesco Totti, który w sezonie 2001/2002 poprowadził ‘Giallorossich’ do mistrzostwa kraju. W drużynie Interu Mediolan wiodącą postacią jest Javier Zanetti, który rozegrał w barwach ‘Nerroazzurrich’ ponad 600 gier. Nie wszyscy kibice uwielbiają jednak swe legendy. Chodzi tutaj zwłaszcza o fanów drugiego mediolańskiego klubu- Milanu. W przedostatniej kolejce sezonu drużyna Ancelottiego mierzyła się na San Siro z Romą. Tym występem żegnał się z fanami Paolo Maldini. Włoski obrońca to wychowanek Milanu, z którym związany był od 24 lat. Po porażce gospodarzy Maldini mimo wszystko ‘robił’ rundę honorową na murawie. Spora grupa fanów pożegnała kapitana gwizdami. Po meczu szef jednego z fanklubów powiedział - Gwizdaliśmy na Maldiniego człowieka, nie na Maldiniego piłkarza. Trudno się dziwić frustracji zawodnika, który w drużynie z Mediolanu spędził całe swoje życie.



Wydaje się, że niestety takich piłkarzy będzie coraz mniej. Wpływ na to mają z pewnością astronomiczne kwoty płacone za zawodników. Są jeszcze na szczęście piłkarze, dla których kwestie finansowe znajdują się na drugim planie. Tacy gracze jak John Terry muszą zostać w swoich klubach, jednak nie chodzi tutaj tylko o braki w defensywie. Ludziom potrzebna jest przede wszystkim wiara, że istnieje miłość zawodników do klubu, której nie zmienią żadne pieniądze. Kibice pragną żyć w przekonaniu, że futbol to przede wszystkim wspaniała gra, a nie biznes. Niezależnie więc od tego, ile zaproponują właściciele Manchesteru City, serce Johna Terry’ego zawsze będzie niebieskie. Tak było do tej pory i chyba nikt z nas ( kibiców ‘The Blues’ ) nie wierzy, że to może się zmienić.